رجاي عطاردي گفت : ناسزا و بد مگويي علي را و نه اهل البيت را ، كه همسايه‌اي بود از آن جمعي مردم از قبيله بني هذيل . آن شخص به مدينه درآمد و گفت : خداي بكشت آن فاسق حسين بن علي را . چون اين سخن بگفت خداي تعالي دو نقطه در هر دو سياهه چشمان وي انداخت و هر دو چشم وي را كور گردانيد و نابينا شد . و هم در اين كتاب است روايت از عليّ عليه السلام از رسول خدا صلّى الله عليه و آله كه وي فرمود : ويل ظالمان اهل بيت مرا . عذاب ايشان با منافقان بود در درك زيرين از دركات دوزخ . و هم در اين كتاب است روايت از ابي موسي مدينى تا به سعيد بن جبير كه او گفت : خبر رسيد به عبداللّه عبّاس كه قومي در حقّ علي عليه السلام سخنان بد ميگويند . عبداللّه عبّاس پسر خود علي عبداللّه را گفت كه : دست من گير و به نزديك آن قوم بر مرا ، كه آخرِ عمر عبداللّه عبّاس بود و پپر و نابينا بود . عليّ بن عبداللّه دست پدر گرفت و او را آورد پيش آن قوم . بعد از آن گفت : كيست از ميان شما كه دشنام خداي تعالي داد ؟ ايشان گفتند : سبحان اللّه ! هر كه دشنام خدا دهد شرك آورده باشد به خدا و وي را انباز گرفته . بعد از آن گفت عبداللّه عبّاس كه : كيست از ميان شما دشنام دهنده رسول خدا ؟ ايشان گفتند : هر كه دشنام رسول خدا دهد كافر باشد . بعد از آن گفت : كيست از ميان شما دشنام دهنده علي ؟ ايشان گفتند : اين بود . عبداللّه گفت : گواه باشيد كه من شنيدم از رسول خدا صلّى الله عليه و آله كه ميگفت : هر كه عليّ را دشنام دهد مرا دشنام داده باشد ، و هر كه مرا دشنام دهد خدا را دشنام داده باشد ، و هر كه خدا را دشنام داده باشد خداي تعالي وي را به روي در آتش دوزخ اندازد . بعد از آن عبداللّه پشت بر ايشان كرد و پسرش علي را گفت : چگونه ديدي تو ايشان را در اين حالت ؟ پسرش در حال اين بيت بگفت كه مفهوم وي اين است كه : مينگريستند به تو به چشم‌هاي سرخ باز كرده ، همچنان كه بزان نگرند به كاردهاي مرد قصّاب ، يعني به غضب در تو نگاه ميكردند .